Interpretacja ogólna dotycząca podatku od nieruchomości – trwałe związanie z gruntem obiektów kontenerowych
5 stycznia 2026 r. Minister Finansów i Gospodarki opublikował interpretację ogólną z 2 stycznia 2026 r. dotyczącą rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przypadku obiektów kontenerowych, obowiązującej w stanie prawnym od 1 stycznia 2025 r. Jest to istotna kwestia, na którą należy zwrócić uwagę przy składaniu deklaracji na podatek od nieruchomości za 2026 r., której termin na złożenie mija 31 stycznia 2026 r.
Nowe przepisy po nowelizacji
Od 1 stycznia 2025 r., po wejściu w życie nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zmienił się sposób definiowania budowli na potrzeby podatku od nieruchomości. Obecnie za budowlę uznaje się również obiekty, które nie spełniają definicji budynku, o ile zostały wymienione w załączniku nr 4 i posiadają instalacje pozwalające na ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Co istotne, przepisy obejmują tą kategorią także elementy stanowiące część większych konstrukcji niewskazanych wprost w ustawie. Wśród wymienionych w załączniku przykładów znalazły się m.in. obiekty kontenerowe trwale związane z gruntem.
Ustawodawca doprecyzował także, co należy rozumieć przez „trwałe związanie z gruntem”. Chodzi o takie posadowienie, które zapewnia obiektowi stabilność oraz odporność na działanie czynników zewnętrznych tych, które mogą doprowadzić do przesunięcia czy zniszczenia obiektu bez udziału człowieka.
W praktyce jednak właśnie ta definicja budziła wątpliwości. Dotyczyły one szczególnie kontenerów o lekkiej konstrukcji, zaprojektowanych tak, aby można je było łatwo i wielokrotnie przenosić w inne miejsce. Mowa tu o popularnych kontenerach biurowych, sanitarnych, magazynowych czy socjalnych, zarówno wyposażonych w instalacje elektryczne czy wodno‑kanalizacyjne, jak i pozbawionych takich instalacji. Wspólna cecha tych obiektów polega na tym, że choć stawia się je na bloczkach betonowych, kostce brukowej czy płytach betonowych, to nie są z tym podłożem w żaden sposób trwale połączone.
Gdzie leżał problem? Odmienne stanowisko organów
Zaistniały wątpliwości dotyczące tego, kiedy obiekty kontenerowe można uznać za trwale związane z gruntem, znalazły odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych. Organy podatkowe prezentowały bowiem w tym zakresie rozbieżne stanowiska.
Jednym z przykładów jest interpretacja wydana przez Prezydenta Miasta Rzeszowa. W ocenie organu, nawet jeśli kontener stoi jedynie na betonowych bloczkach czy kostce brukowej, to takie posadowienie może stanowić element jego połączenia z gruntem. Zdaniem organu bloczki pełnią funkcję zapewniającą stabilność oraz odporność obiektu na czynniki zewnętrzne, co, w połączeniu z ciężarem samego kontenera, może odpowiadać ustawowej definicji trwałego związania z gruntem. W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym, rzeszowski organ uznał kontenery za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości.
Zupełnie inaczej do sprawy podszedł Prezydent Miasta Gliwice. W swojej interpretacji podkreślił, że o trwałym związaniu można mówić dopiero wtedy, gdy pomiędzy obiektem a gruntem istnieje element realnego połączenia, jak przykręcenie, zakotwienie czy inne techniczne trwałe umocowanie. Samo ustawienie kontenera na płycie betonowej czy utwardzonym podłożu, nawet jeśli zapewnia mu stabilność, nie spełnia tego kryterium. W ocenie organu, brak fizycznego przymocowania oznacza, że obiekt nie jest trwale związany z gruntem, a więc nie stanowi budowli podlegającej opodatkowaniu.
Te dwie interpretacje pokazują, jak odmienne wnioski mogą wyciągać organy podatkowe na podstawie tych samych przepisów. Różnice te na przestrzeni ostatnich miesięcy stały się jednym z głównych powodów, dla których pojawiła się potrzeba wydania interpretacji ogólnej tak, aby rozwiać niepewność podatników i ujednolicić praktykę stosowania prawa.
Co wynika z interpretacji ogólnej?
W interpretacji ogólnej podkreślono, że kluczowe jest faktyczne, fizyczne połączenie obiektu z podłożem. Tylko takie zespolenie, wykonane przy użyciu odpowiednich technik budowlanych, może zapewnić stabilność i odporność na działanie czynników zewnętrznych, które mogłyby obiekt przesunąć lub uszkodzić.
W praktyce oznacza to, że kontener lub inna konstrukcja powinny być zakotwiczone, przykręcone albo w inny sposób przymocowane do gruntu. Samo ustawienie obiektu na bloczkach betonowych, płycie czy kostce brukowej nie spełnia tego kryterium, podobnie jak sytuacja, w której stabilność wynika wyłącznie z masy lub samej konstrukcji obiektu.
Z definicji jasno wynika więc, że trwałe związanie z gruntem wymaga wykonania realnych czynności łączących obiekt z podłożem, dostosowanych do jego wymiarów, ciężaru i warunków gruntu. Co istotne, trwałość nie oznacza nierozerwalności: obiekt może być później odłączony, o ile w czasie użytkowania pozostaje fizycznie przymocowany do gruntu w sposób zapewniający stabilność.
Obiekty kontenerowe mają dwie cechy, które wyróżniają je na tle innych konstrukcji: są przeznaczone do czasowego użytkowania i pozostają mobilne, czyli można je łatwo przenosić w inne miejsce. Z tego powodu najczęściej ustawia się je bezpośrednio na gruncie albo na płytach czy bloczkach betonowych, bez jakiegokolwiek fizycznego połączenia z podłożem. Taka konstrukcja pozwala im co prawda oprzeć się działaniu wiatru czy innych czynników zewnętrznych, lecz nie spełnia ustawowego wymogu trwałego związania z gruntem obowiązującego od 1 stycznia 2025 r.
W praktyce oznacza to, że typowe kontenery, od transportowych, przez magazynowe, po biurowe czy sanitarne, co do zasady nie są trwale związane z gruntem, bo nie są zakotwiczone ani przymocowane przy użyciu technik budowlanych. A skoro brakuje fizycznego połączenia z podłożem, to większość z nich nie spełnia definicji budowli z załącznika nr 4 do ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Jednocześnie ustawodawca przewidział, że w niektórych sytuacjach np. ze względu na warunki gruntu czy rozmiar obiektu, kontener może zostać zakotwiony lub trwale przymocowany do podłoża. W takim przypadku spełnia przesłankę trwałego związania z gruntem, ale nie traci swojej mobilności: przepisy nie wymagają bowiem, by połączenie było nierozerwalne. Jeśli więc kontener zostanie stabilnie umocowany, stanie się budowlą w rozumieniu ustawy i będzie podlegał opodatkowaniu.
Podsumowanie
Opublikowana interpretacja ogólna rozjaśnia wiele wątpliwości w kwestii opodatkowania obiektów kontenerowych, wskazując jednoznacznie, że kluczowym kryterium jest faktyczne, techniczne połączenie obiektu z gruntem. Zwykłe ustawienie kontenera na bloczkach czy płycie betonowej, bez zakotwienia, nie stanowi trwałego związania z gruntem i co do zasady wyłącza takie obiekty z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie interpretacja potwierdza, że w określonych przypadkach kontenery mogą spełniać tę przesłankę, jeśli zostaną umocowane przy użyciu właściwych technik budowlanych. Dla podatników oznacza to konieczność każdorazowej oceny sposobu posadowienia kontenera, zwłaszcza przy przygotowywaniu deklaracji na 2026 r. i dalsze lata.
W przypadku wątpliwości dotyczących kwalifikacji posiadanych kontenerów warto rozważyć ich ponowną analizę w świetle najnowszych wytycznych MF, zwłaszcza że indywidualne okoliczności mogą istotnie wpływać na ostateczną ocenę.
